چرا توقف کنم...

چرا سکوت نکنم...

من به غار خودم می روم اما نظرات شما را خواهم خواند...

خدا حافظ

به نام یگانه سبزی بخش زندگی

حال و روز عجیبی دارم...

فکرم مدت هاست مشغول است...

دارم پوسته ی جدیدی می اندازم و دارم رشد می کنم...

می خواهم نفس بکشم...

می خواهم زندگی را از دریچه ی دیگری ببینم...

امسال ، سالروز تولدم باز هم مایوس و غمگین بودم... اما نیرویی در من در جریان افتاد که نمی گذارد برای همیشه خموده بمانم...

یک ربع قرن برای فکر کردن کافی است !

حال زمان عمل رسیده است...

شاید برای برخاستن فقط اعتماد برایم مانده است...

دلم این روزها تنگ هم می شود...

برای مادر ، برای خاطراتم ، برای کودکی ام ، برای معصومیتم... برای خودم... برای...

با یاد تو می توان سبز زیست

خیلی سخت است که درست در روز احساس سرگردانی کنی...

چه روز بی خودی است روز تولد من...

به محمد فکر می کنم...

در ذهنم به من می گوید... این قدر مایوس نباش...

به طلیعه می اندیشم...

او می گوید چشم هایم را باز کنم...

جزیره ی سرگردانی ! تولدت مبارک...

به نام سبز کننده ی ناخوشی ها

یه وقتایی همه چیز نا آرومه اما من خوشحالم...

گاهی گمان می کنم در بین این همه بمباران نا امیدی و نا خوشی بک دریچه ی امید رو به زندگی و تنفس هست...

گاهی محمد به من امیدواری می دهد ولی فقط بر و بر نگاهش می کنم...

و گاهی چنان لبریزم از امید که مثل دیشب خوابم نمی برد...

...

پیشم هستی حالا به خودم می بالم...

به نام یگانه حافظ خاطرات سبز

صدا... صدا... صدا...

تنها صداست که می ماند...

ولی آن چه در ذهن من مانده است... تصویر محو و کم رنگ لبخند توست...

آن دم که تو حرف می زنی و می خندی !

صدای تو با نگاه گرم تو در ذهن من زنگ می زند...

نگاه...   صدا...  لبخند...

به نام تو یگانه منجی سبز

کنار پنجره نشسته ام...

به بیرون زل زده ام...

با خودم می گویم :« ساختن یا سوختن ؟ مسئله واقعا چیست ؟»

یا می روم یا می مانم...

چقدر باید بدهم از هستی ام ؟ به چه قیمتی ؟ تا چه زمانی ؟

باران بر شیشه می کوبد و من سخت دلتنگم... شاید ابری ، بادی ، دستی مرا از این حال نجات دهد ولی...

ولی با خودم باز می گویم :« از تو حرکت از خدا برکت !»

راستی آفتاب را دیروز پشت خانه او دیدم... سوار اسب سپید بالدار شده بود... حیوان طفلکی اصلا حواسش نبود کجا می رود ! فکر کنم پشتش داشت می سوخت...

در را محکم به هم می کوبند...

:

- خانم شما آزادی !

به نام یگانه بردبار این روزهای تلخ

ماه من غصه نخور زندگی جذر  و مد داره

دنیامون یه عالمه آدم خوب و بد داره

ماه من غصه نخور همه که دشمن نمی شن

همه که پره ترک مثل تو و من نمی شن

ماه من غصه نخور مثل ماها فراوونه

خیلی کم پیدا میشه کسی رو حرفش بمونه

ماه من غصه نخور گریه پناه آدماست

تر و تازه موندن گل مال اشک شب نماست

ماه من غصه نخور زندگی بی غم نمیشه

اونی که غصه نداشته باشه آدم نمیشه

ماه من غصه نخور خیلیا تنهان مث تو

خیلیا با زخمای زندگی آشنان مث تو

ماه من غصه نخور زندگی خوب داره واسه عشق

خدارو چه دیدی شاید فردامون باشه بهشت

ماه من غصه نخور زندگی بی غم نمیشه

اونی که غصه نداشته باشه آدم نمیشه !

ماه من غصه نخور دنیارو بسپار به خدا

هر دومون دعا کنیم تو هم جدا منم جدا

پ.ن: . . . . . ! ! !

به نام یگانه توانای سبز

تعطیلات تموم شد...

سال جدید به طور جدی آغاز میشه !

کی میدونه آخر امسال چیه ؟

پازسال که من عزیزم رو از دست دادم...

فقدانش رو هنوز باور نکردم...

فقط می دونم که نیست ! چون برکت دفعتا قطع نیست !

خدایا ! بابا و مامانمو برای من و داداشم حفظ کن ! همه ی مامان و باباها رو برای بچه ها حفظ کن !

خدایا ! دلتنگیمو رفع کن ! دلتنگی همه رو رفع کن !

خدایا !

بهم توان حرکت بده !

و در آخر به همه توانه حرکت بده !

آمین !

به نام تو که تنها ترینی...

امروز پیشوا خالی بود...

خالی از مهر و صفا !

خالی از محبت و صمیمیت...

خالی از خاطرات...

جای تو خالی بود...

بی تو یعنی خالی... خالی یعنی بی تو...

دلم تنگ توست...

پ.ن : خیلی دشواره اگه بزرگی نوروز نباشه...